Het is toch geen hond?! (Peuter aan de polsband)

Dat is één van de opmerkingen die je kunt verwachten als je je peuter meeneemt aan een lijntje. En ik moet eerlijk zeggen, ik vind het zelf ook geen porem hebben, maar ja, je moet wat, als je moeder bent van de nieuwe generatie Indiana Jones. Wij krijgen wisselende reacties als mensen ons zien lopen met de polsband, dat waren we al gewend, want in onze omgeving wordt er ook niet veel gedragen in draagdoeken en -zakken, en dat doen we ook nog weleens. Ik vertel je vandaag meer over onze keuze om onszelf vast te binden aan onze peuter.

De polsband

9417944562137626047 800x800 - Het is toch geen hond?! (Peuter aan de polsband)

Wij gebruiken zelf dit blauwe exemplaar. Aan de band van het kind zit een dubbele laag klittenband die hij niet zo snel los kan krijgen. De onze rekt uit tot ongeveer 2,5 meter, dus er is nog behoorlijk wat bewegingsvrijheid. Er zijn ook tuigjes op de markt in de vorm van knuffelberen en dergelijke, het is maar net wat je zelf prettig vind.

Waarom moet je je kind vastbinden, ben je lui of zo?

Daar heb je weer zo’n moeder die te beroerd is om op haar kind te letten! Je hoort het ze bijna denken (ik niet hoor, maar dit heb ik wel veel gelezen op internet). Waarom hebben wij hier nou voor gekozen? Bij de eerste heb ik heel kort een tuigje gehad. Hij was drie jaar, toen ik zwanger werd van nummer twee, en ik was daar zo ziek van (lees: minstens 6 keer per dag overgegeven) dat ik niet de energie had om achter hem aan te rennen. Als ik niet zwanger was geweest, had ik geen tuigje nodig gehad.

Kind nummer twee is een heel ander verhaal. Daar waar mijn oudste braaf mijn hand vasthield, is de jongste een stuk ondernemender. Hij wil alles ontdekken en van dichtbij bestuderen. En omdat ik vind dat ik niet de perfecte moeder ben, maar wel mijn kind veilig groot wil brengen, hebben we gekozen voor deze polsband.

Het wandelen begint altijd heel goed, met een peuter netjes aan mijn hand. Zodra hij wat ziet probeert hij zich los te rukken en wil hij weg. De polsband is voor ons een extra beveiliging, en een extra stap in de opvoeding. Nu ga ik de deur uit met de band om en mag hij op de stoep zonder handje vasthouden lopen. Bij het oversteken pakt hij braaf mijn hand en zodra zijn teen de stoeprand raakt aan de overkant, laat hij weer los. Hij verdwijnt op deze manier ook niet in een drukke massa als hij zich los weet te rukken.

Als je nu investeert in de opvoeding, pluk je daar later de vruchten van.

Heb je ooit een zestienjarige aan een tuigje gezien?! Dit is een beetje hetzelfde verhaal als je kind bij je in bed laten slapen (de horror, dat doen wij ook al). Zodra het kind er klaar voor is, begint er een nieuwe fase waarin alles opeens weer anders is. Ik merk aan mijn peuter dat hij het fijn vindt dat hij mij niet continu hoeft vast te houden, en ik voel me gerustgesteld dat hij niet zomaar de straat op kan schieten. Geloof me, ik houd hem strak in het oog, ik verlies hem geen seconde uit mijn blikveld. Dit is alleen een extra beveiliging. En nee, mijn kind is geen hond, maar zijn veiligheid is alles voor ons.

Als ik mijn oudste met de auto uit school ga halen, dan neem ik de band niet mee. Op die dagen merk ik dat hij dan niet opeens zijn vrijheid neemt. Hij houdt tegenwoordig al wat beter in de gaten waar ik ben, en hij rent niet meer zo hard weg. Vooruitgang dus. Hij is nu 2,5 en zit midden in de nee-fase. Ik verwacht dat hij over een half jaar tot een jaar wel uit de polsband is gegroeid en simpelweg beter luistert naar rede.

Met dit artikel wil ik laten zien dat een polsband of tuigje over het algemeen niet gekozen wordt uit gemakzucht. Ik vind het ook altijd zo’n drogreden als een andere ouder zegt dat zijn/haar kind wél goed is opgevoed. Wij vinden dat hele opvoedverhaal natuurlijk onzin… Dat is ronduit kwetsend. Ieder kind is anders, en iedereen doet het op zijn eigen manier. De ene manier is niet per se beter dan de andere.

Jeetje, dit is gewoon kindermishandeling!

Nee hoor, ik zorg ervoor dat mijn kind niet zomaar onder een auto rent, hij is namelijk watervlug. Ik heb iets heel anders in mijn hoofd als ik aan kindermishandeling denk. In ieder geval geen ouders die hun kind veilig van punt A naar punt B proberen te vervoeren. En zoon zelf vindt het ook helemaal niet erg. Hij lijkt dit een stuk leuker te vinden dan het verplichte handje vasthouden. Kindermishandeling is trauma dat je je kind aandoet. Iets dat veel heftiger is dan dit! Praat daar alsjeblieft niet te licht over!

Ik heb al deze reacties op internetfora gelezen, ik heb zelf nog nooit een negatieve reactie gekregen, al zie ik mensen vaak wel heel minzaam kijken. Ik heb wel positieve reacties gekregen, van een tweelingmoeder die zei dat ze dit had moeten weten toen haar kinderen nog klein waren tot een Duitse oma die ons staande hield en ons uithoorde over de band. Zij wilde er meteen eentje bestellen voor haar dochter.

Stop hem dan in een buggy!

Zoonlief gilt moord en brand in een buggy (en dan kijkt dus echt iedereen naar je!). Hij wil niet zitten, hij wil lopen. Als het niet anders kan, dan stop ik hem natuurlijk wel gewoon in de kinderwagen of de draagzak, maar ik ben ook van mening dat hij beentjes heeft gekregen om te lopen. Als we de mogelijkheid hebben, dan mag hij gewoon lopen. Beweging is juist goed voor hem, dan slaapt hij ook beter, als hij lekker moe is. En waarom is een buggy minder erg? Daarmee leert hij ook niet dat hij niet zomaar mag oversteken. Veilig is het wel, maar leerzaam? Er zijn kinderen die een buggy heerlijk vinden en zich uren kunnen vermaken met rondkijken, mijn kind kan dat dus niet.

Wat wil ik hiermee bereiken?

Ja, wat wil ik hier nu eigenlijk mee? Ik heb er zelf niet echt een boodschap aan wat anderen van mijn opvoedstijl vinden. Wij kijken naar de behoeftes van ons kind, en ik ga ervan uit dat anderen dat ook doen. Ik zie heel vaak opvoedmethodes bij anderen voorbijkomen waar ik zelf niet achter sta, maar dat zal dan wel werken voor dat gezin, denk ik dan. Ik hoop gewoon dat het veroordelen een beetje verdwijnt. Het uitspreken van de vooroordelen mag ook wel ophouden, de enige reden waarom mensen dat doen, is om zichzelf beter te voelen dan de ander. Uiteindelijk proberen we (bijna) allemaal om leuke volwassenen van onze kinderen te maken.

Wil je ook een hondenlijn?

Ik heb onze polsband gewoon besteld op AliExpress, het duurde een paar weken voor hij er was, maar de kwaliteit is echt prima. Hij is lekker stevig, aan de kinderkant zit een dubbele laag klittenband voor extra veiligheid. De prijzen variëren, maar liggen rond de €6,50.

pinit fg en rect red 28 - Het is toch geen hond?! (Peuter aan de polsband)

Share:

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Instagram

16   5
0   14
0   30
2   25
Translate »
%d bloggers liken dit: