Story Time! Mijn bevalling

janko ferlic 152866 1440x757 - Story Time! Mijn bevalling

Photo by Janko Ferlič on Unsplash

Vandaag is onze kleine kruimel drie jaar geworden! En prachtig jongetje dat al heel lang baby-af is. Heerlijk eigenwijs, zoals een peuter betaamt, en nog lekker knuffelig, zoals zijn ouders graag willen. Hij was onze onverwachte verrassing, zowel de zwangerschap als de bevalling kwam niet helemaal zoals we hadden gedacht. Maak je geen zorgen, er staan geen grafische details in dit verhaal.

Zwanger

Het begon allemaal op een warme dag in juni. Ik voelde me misselijk, op een manier die ik herkende van mijn eerste zwangerschap. Voor de zekerheid deed ik een test, maar verwachtte daar niks van. We waren immers als een paar jaar bezig en de afspraak met de fertiliteitsarts stond al. Al snel zag ik een heel licht streepje, zo licht, dat mijn man het niet zag en me voor gek verklaarde. In de kliniek vertelde ik over de test en ik kreeg gelijk een echo. En jawel, de arts zag meteen dat het raak was, maar het was nog zo pril dat er nog niet eens hartactiviteit was. Gelukkig bleef kruimel plakken en begon een lange en zware zwangerschap.

Deze keer bestonden de negen maanden niet alleen uit overgeven, maar ook uit harde buiken en zelfs een trip naar het ziekenhuis laat op de avond om zwangerschapsvergiftiging uit te sluiten. Dagen, weken, lag ik in het donker te hopen dat de misselijkheid minder werd. De medicatie (Emesafene) haalde de scherpe randjes eraf en na 20 weken, toen de zomer voorbij was, kon ik af en toe naar buiten. Dat was ook het moment dat het overgeven wat minder werd, de misselijkheid is helaas de hele zwangerschap gebleven.

Vrijdag de 13e

Fast forward naar vrijdag de 13e 2015. Richard is de hele nacht wakker geweest, ziek. Hij meldt zich ‘s ochtends ziek en kruipt weer in bed. In de loop van de dag krijgt hij steeds hogere koorts en ‘s avonds bellen we de huisartsenpost. Hij mag meteen komen en mijn moeder komt om op de oudste te passen. Vele onderzoeken later blijkt dat hij waarschijnlijk een blindedarmontsteking heeft en de arts wil een kijkoperatie uitvoeren. Hij gaat meteen onder het mes en ik word om 1 uur ‘s nachts weer naar huis gestuurd. De spanning wordt me even te veel en ik laat de tranen flink lopen voor ik weer naar huis rij.

Samen met mijn moeder wacht ik op de bank op het verlossende telefoontje. Om 4 uur ben ik nog niet gebeld, dus ik pak zelf de telefoon maar. Gelukkig is de operatie goed verlopen, en ligt Richard, minus een blindedarm, op de uitslaapkamer. Ik sleep mezelf naar bed, mijn moeder blijft op de bank slapen. Om 7 uur staat onze zoon naast me en vraagt waar papa is gebleven.

Harde buiken?

Omdat ik maar een week verwijderd ben van mijn uitgerekende datum, besluit ik om een paar dagen met zoon en hond bij mijn ouders te logeren. Dan ben ik in ieder geval niet alleen en is er opvang voor mijn zoon als er iets gebeurt. ‘s Avonds tijdens het bezoekuur krijg ik harde buiken en Richard vraagt grappend of het geen weeën zijn. Ik lach het weg, natuurlijk niet, ik moet nog minstens een week.

Bij mijn ouders thuis worden de harde buiken niet minder, maar heviger. Ik besluit op tijd onder de wol te kruipen, maar ik kan mijn draai niet vinden, de harde buiken trekken door naar mijn rug en ik doe geen oog dicht. Opeens zie ik het licht en weet ik dat ik aan het bevallen ben. Ik bel de verloskundige en vertel haar dat ik met mijn moeder naar mijn eigen huis ga. Eenmaal thuis begin ik als een bezetene te poetsen. Ik heb geen nesteldrang gehad, maar opeens moet ik alles schoonmaken. Als mijn moeder ziet dat ik het zwaar heb, stuurt ze me naar boven en ga ik onder de douche zitten. De weeën worden steeds pijnlijker en zo fijn als ik het douchen vond tijdens mijn eerste bevalling, zo irritant voelt het nu.

Toch aan het bevallen

Voor de tweede keer bel ik de verloskundige en ze belooft meteen na de bevalling waar ze nu nog is, langs te komen. Een uurtje later is ze er, en na een snel onderzoek blijkt dat ik al halverwege ben. Ze wil ons niet opjagen, maar we moeten meteen naar het ziekenhuis. Mijn moeder belt snel even de afdeling waar Richard ligt, en terwijl wij naar het ziekenhuis rijden, wordt hij in een rolstoel naar de verloskamers gereden.

De rugweeën zijn bijna ondraaglijk, maar ik zit al op 7 centimeter, dus geen pijnstilling voor mij. Richard kijkt wat suf uit zijn ogen, hij heeft een paar uur daarvoor een morfinespuit gekregen tegen de pijn. Ik ben nog nooit zo jaloers geweest. Mijn vliezen breken en ik mag vrijwel meteen persen. Ondanks dat mijn moeder altijd heel hard riep dat ze niet bij mijn bevalling wilde zijn, bleef ze er deze keer toch maar bij. Ik kan me nog vaag herinneren dat ik ons kruimel zelf heb aangepakt en dat Richard de navelstreng mocht doorknippen, en toen was het voorbij.

Alleen met kruimel naar huis

Ik mocht twee uur na de bevalling weer naar huis, Richard niet, die moest weer terug naar de afdeling. Mijn moeder reed mij en onze verse baby naar huis. Ik installeerde me op ons bed met de kruimel en mocht meteen de eerste van vele poepluiers verschonen. Meteen daarna stond onze kraamengel aan de deur. Vervolgens ging de telefoon, Richard mocht toch naar huis! Mijn moeder reed nog een keer op en neer naar het ziekenhuis en vertrok toen naar haar eigen huis om onze oudste te vertellen dat zijn broertje er was.

Waarschijnlijk was dit het meest hectische weekend van mijn leven, maar hey, het is best een leuk verhaal geworden voor later. De kraamweek brachten we samen in bed door, waarbij ik een stuk eerder weer op de been was dan Richard. Onze kraamengel was fantastisch en heeft geweldig voor ons gezorgd.

pinit fg en rect red 28 - Story Time! Mijn bevalling

Share:

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Instagram

3   22
0   19
3   21
0   14
Translate »
%d bloggers liken dit: