Op autovakantie met kinderen

lauren kay 322320 unsplash 1440x960 - Op autovakantie met kinderen

Photo by Lauren Kay on Unsplash

Wij zijn dit jaar voor het eerst met het gezin op vakantie geweest, en daar wil ik je vandaag wat meer over vertellen. Om me heen lees ik allemaal succesverhalen van gezinnen die meer dan duizend kilometer met de auto afleggen om te genieten van hun vakantie. Maar hoe hebben wij dat ervaren?

Vakantie in Oostenrijk

Toen wij het reisbureau binnenstapten hadden we het plan om een autovakantie te boeken naar Denemarken, inclusief een paar dagen Legoland. Al snel bleek dat we te laat waren met boeken, en dat er simpelweg geen goede accomodaties meer waren. We bedachten dat het ons ook weleens lekker leek om all inclusieve te gaan, maar dan niet met het vliegtuig, maar met de auto. Oostenrijk werd voorgesteld en we kregen een paar goede opties aangeboden. De reis was snel geboekt en we konden voorbereidingen treffen.

De beestenbende

In eerste instantie was het de bedoeling dat we de honden mee zouden nemen, maar hoe dichter we bij de vertrekdatum kwamen, hoe meer dat idee ging tegenstaan. We zouden ze geen plezier doen met een reis van bijna duizend kilometer, daarom kozen we voor een pension. Gelukkig gingen we maar een week weg, en in geval van nood zouden ze altijd opgehaald kunnen worden door familie. Voor de katten en de post zou mijn broer langskomen. Geen zorgen meer op dat vlak.

De auto

Wij rijden in een kleine auto, energiezuinig, redelijk aardig voor het milieu, maar misschien niet zo geschikt om mee op vakantie te gaan. Twee jaar geleden zijn we een weekend naar Disneyland geweest, en toen hebben we van auto geruild met mijn ouders, die rijden een wat grotere middenklasse gezinsauto. Dan blijk je toch dubbel zoveel ruimte te hebben voor bagage. Hun auto is ons prima bevallen, vooral de cruise control was op sommige plekken heel fijn. Onze auto is minder lief geweest voor mijn ouders, halverwege de week stonden ze stil met een kapotte accu, dankzij de hitte…

De reis – deel 1

Als je in één ruk door zou rijden, ben je in ongeveer 9 uur in Flachau, Oostenrijk, onze bestemming. Met twee kinderen waren we al van plan om vaker te stoppen, dus rekenden we er nog een paar uur bij. We besloten om ‘s nachts te vertrekken, vanwege de belachelijke hitte, maar ook vanwege de drukte op de weg. Om de twee uur stopten we, om even de benen te strekken en eventueel te tanken. De eerste twee keer ging dat prima. Vlak na de derde stop, waarbij onze jongste even flink tekeer was gegaan in de speeltuin (ja, in Duitsland heb je die langs de snelweg, net als fantastisch schone toiletfaciliteiten!), moest het arme ventje opeens flink overgeven. Dat kwam natuurlijk door het ronddraaien op de speeltuin. Nog voordat we een parkeerplaats tegenkwamen, begon de oudste ook met spugen, joepie!

Eenmaal op de parkeerplaats hebben we er een flinke tijd over gedaan om alles schoon te maken en weer een beetje op te frissen. Gelukkig hadden we veel water bij ons, en natuurlijk billendoekjes. Shirtje dat de jongste aan had, heb ik ter plekke in de prullenbak gedeponeerd, dat was niet meer te redden, verder viel de schade gelukkig mee. We konden weer verder.

Na een klein half uurtje rijden, begon dat bekende geluid weer op de achterbank, de oudste… We hadden niet verwacht dat dit zou gebeuren, dus we moesten weer stoppen om te poetsen, wat een feest! Gelukkig was hij zo lief om alleen zijn broek en een dekentje te bevuilen, dus dat was snel geregeld. Nu gaf ik hem een zakje om in te spugen, voor het geval dat. En dat bleek nodig, want de rest van de reis bleef hij af en aan spugen.

De reis – deel 2

Toen we ongeveer halverwege waren, sloeg de vermoeidheid een beetje toe. Ook met onze misselijke zoon in gedachten, besloten we nog vaker te stoppen, nu gewoon bij ieder tankstation. Dan konden we letterlijk en figuurlijk even bijtanken. We hebben zelfs een dutje gedaan om weer helemaal helder te worden. Inmiddels was het natuurlijk al lang en breed weer licht, en het was warm. Alles en iedereen plakte en de airco kon ons ook niet meer redden. Door onze koeltas hadden we gelukkig wel koud water en manlief had blikjes Monster meegenomen.

Bij München kwamen we in een file terecht, die ons nog een half uur extra vertraging opleverde. Toen we daar uitkwamen besloten we nog een laatste keer te stoppen, de reistijd was nog maar iets meer dan een uur. Afgeleid door de prachtige bergen, waar we niet alleen tussendoor, maar ook doorheen reden, gebeurden er ook geen ongelukjes meer op de achterbank. Eindelijk waren we er, Flachau, een prachtige wintersportplaats, die ook zomers veel toeristen trekt!

De terugreis

Na een prachtige week, waar ik nog op terugkom in een ander artikel, moesten we weer naar huis. Deze keer waren we goed uitgeslapen en beter voorbereid. Met wat hulp van Google, kwam ik er achter dat reismedicatie domweg antihistamine is, en dat de werking ervan niet eens is bewezen. Nu moet je weten dat ik altijd dat soort pillen, en in dit geval een drankje, in huis heb. In ons medicijntasje zit een fles antihistamine die we normaal gebruiken bij allergische reacties. We kozen ervoor om een beetje te gokken op het placebo-effect en gaven zoon een halve kinderdosis, waarbij we hem hebben verteld dat dit ervoor zou zorgen dat hij niet, of minder, ziek zou worden en dat hij er misschien een beetje moe van zou worden, waardoor hij veel kon slapen. En dat heeft gewerkt.

De kinderen zijn allebei niet ziek geweest, en onze grootste vijanden waren de hitte en de drukte op de weg. Nu reden we (weer) op maandag, dus de drukte viel mee, al hebben we wel een paar files gehad. We zijn drie keer gestopt, meer was niet nodig, de kinderen hebben een goed aantal uur liggen slapen en de stops die we maakten, duurden allemaal gewoon wat langer.

Ter vergelijking, de heenreis duurde 12 uur en 45 minuten, de terugreis 11 uur en 45 minuten. Waarbij we heen één file tegenkwamen en terug een stuk of drie.

Conclusie

Als ik eerlijk ben, vond ik de heenreis een nachtmerrie, en op basis daarvan zou ik dit nooit meer doen. De terugreis was zoveel fijner en dat maakt dat ik twijfel. De eindbestemming was zo ontzettend de moeite waard, Oostenrijk is een prachtig land, met heel vriendelijke inwoners. We zouden het anders aanpakken bij een volgende reis. En het zou leuk zijn als het weer braaf onder de 30 graden blijft. Misschien de volgende keer met het vliegtuig?

De honden hebben zich trouwens prima vermaakt, ze kwamen allebei frisgewassen, en Flynn zelfs getrimd, weer thuis. Dat zou ik dus met een gerust hart zo weer doen. Ik denk dat ik ze meer plezier doe met een pension, dan met zo’n lange, ongemakkelijke autorit, ook al zouden ze dan bij ons zijn geweest. Het wordt natuurlijk anders als we een langere periode weg zouden gaan. Ach, we zien het wel, wie weet waar we de volgende keer naar toe gaan!

pinit fg en rect red 28 - Op autovakantie met kinderen

Share:

1 Reactie

  1. 21 augustus 2018 / 14:04

    We nearly decided to drive to Italy and with the dogs next year but …now….I’m not that sure anymore 😱

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Instagram

3   21
0   11
0   19
0   10
Translate »
%d bloggers liken dit: